Historias azuis

Historias azuis

HISTORIAS AZUIS

Un espectáculo de contos creado por Raquel Queizás en colaboración coa Asociación de nenas, nenos e xente nova con diabetes de Galicia (Anedia), co obxectivo de integrar a diabetes nas escolas.

Todos os nenos dende moi pequenos pasan moito tempo na escola, o centro de educación máis importante despois do fogar. Canto mellor sexa a colaboracion entre os pais e os profesores, mellor será a evolución do neno que padece diabete tipo 1.

Canto máis se fale desta doenza de forma positiva máis normal parecera a diabete de tipo 1 para o neno diabético e axudará a eliminar prexuizos. Medrar cunha doenza crónica como a diabete de tipo 1 non debe ser un freno o seu desarrollo. O neno diabético pínchase para facer os controis de glicemia , inxéctase insulina e leva unha alimentacion sana pero ante todo é un neno como os demáis.

O neno en clase convive cun grupo de nenos que, na maioría dos casos non saben nada da diabete de tipo 1 e para os que os pinchazos, as plumas ou as bombas de insulina e os medidores son obxectos extraños. Sen esquecer as emocións causadas pola súa diabete as que o neno debe enfrontarse. Ou os sintomas dunha hipoglicemia ou unha hiperglicemia que non só afecta a nena ou neno diabético senon tamén aos seus compañeiros de clase e educadores.

OBXECTIVOS A ALCANZAR:

-Explicar aos nenos e nenas de forma sinxela en qué consiste a diabete

.
-Familiarizalos cos sintomas máis comuns que pode presentar unha persona diabética na sua vida diaria.

-Proporcionarlles unhas pautas de actuación para que poidan apoiar e acompañar as persoas diabéticas do seu entorno.

A QUEN VAI DIRIXIDO

A nena e neno diabético para que acepte máis facilmente a súa doenza diante dos compañeiros.

Aos compañeiros de clase para que coñezan mellor a diabete de maneira que a integracion na aula sexa óptima . Sen esquecer o feito de compartir a información sobre a enfermidade . Os nenos máis maiores poden tamén recoñecer os síntomas de hiper/hipo e comunicarllo os profesores.

Ao profesor para que se sinta máis apoiado na acollida en clase dun neno con diabetes de tipo 1.

PROPOSTA

Este proxecto permite dar a conocer a diabete dunha forma lúdica e educativa. Pretende facer fincapé nas emocións e nos estados de ánimo que suscita tratar esta realidade. A educación emocional é moi importante. Queremos nenos felices , nenos que sexan boas persoas, que se sintan ben consigo mesmos e coa xente que os rodea. queremos nenos que saiban expresar non so contidos senón tamén emocións.

A información será presentada de forma lúdica a través de dous espectáculos de contos adaptados a idade das nenas e nenos.

“Non nos deixamos vencer pola diabete, enfrentamonos a ela xuntos”.

NANO TEN DIABETES

(dirixido a nenas e nenos de 3 a 6 anos)

Había unha vez unha ra que non paraba de brincar, sempre cantaba contenta baixo o sol ata que un día todo cambiou…Nano xa non da choutos, non canta, está triste e bebe auga sen parar. Que lle pasará? NANO ten diabete.

A través do monicreque da ra, dunha forma entretida e sinxela, os nenos comprenderán cómo se atopa e porqué está así. O personaxe da ra Nano, servirá como fio conductor para explicar aos nenos os síntomas máis comúns da diabete. A través da historia de Nano establecerase un diálogo cos nenos e nenas para que poidan comentar o que comprenderon.

Para as mentes que todavia non teñen tódalas palabras para expresarse empregaremos monicreques, debuxos, xogos en grupo.

UN CASO AZUL

(dirixido a nenas e nenos de 7 a 11 anos)

A detective Queizás enfrontase ao caso máis difícil da súa carreira.

Tras días buscando a M.S. unha montañeira perdida consigue dar con ela no máis profundo dun bosque. Está tirada no chan sen folgos atrapada nunha silveira , pero compórtase dun xeito extraño. Comería algo venenoso? Picaríaa unha víbora?

Neste caso será unha detective que se atopa con que a diabetes forma parte de un caso no que está investigando. De forma similar ao proceso que un profesional médico leva a cabo para realizar un diagnostico, os rapaces irán seguindo indicios e descubrindo información sobre esta doenza dunha forma lúdica e interactiva.

CONCLUSIÓNS

HISTORIAS AZUIS ofrece ferramentas para fomentar o diálogo na aula. Os profesores e os compañeiros de clase, que están ben informados e non temen intervir nin solicitar axuda, convertense nun gran apoio para o alumno con diabete.

Fai preguntas! Cóntanos ! Non estás so…!

O Eco das pedras

O Eco das pedras

Existiu hai moito tempo, en Galicia, unha aldea chamada Veromundo, estaba chea de lendas que se escondían nas covas e mámoas de pedra. Este lugar desapareceu co paso do tempo, ninguén se lembra xa do seu nome.
Pero, de cando en vez, sen previo aviso “aparece” diante dos nosos ollos un cova de Veromundo, na que habita unha moura, unha sabia, unha encantada que conta o que non está escrito empregando para iso os petróglifos que rodean a súa morada.
Na nosa terra, Galicia, as pedras están vivas. Nelas agóchanse tesouros, nelas viven as mouras encantadas, as serpes grandes, os mouros, os trasnos, os xigantes. Dentro das covas dormen as nubes do Nubeiro antes de formar fortes treboadas. Sobre as pedras descubrimos misteriosos petróglifos, gravados feitos sobre a pedra ao aire libre, que semellan mensaxes secretas que temos aínda que descrifrar. As pedras falan, só hai que pararse a escoitalas para poder viaxar ao outro lado, alén.


Rafael Quintía,  escritor, músico e antropólogo, adicoume estas palabras despois de ver o Eco das pedras:

“Unha marabilla de actuación sobre o noso patrimonio e a nosa mitoloxía. Un espectáculo construído con moita sensibilidade, sentido do humor, afán didáctico, ben documentado e con moito cariño e amor pola arte de achegarlle aos máis cativos as vellas historias que nos fixeron como somos. Os meus parabéns para ela e o meu desexo de que moitos de vós, e dos vosos fillos e fillas, poidades gozar do seu espectáculo.”

Con este espectáculo de narración oral pretendo:

-Que as nenas e os nenos  coñezan o valor do noso patrimonio cultural material e inmaterial. 

-Que redescubran os nosos petróglifos para que aprendan a estimalos e a coidalos. 

-E que coñezan os contos e lendas que nos fan  pobo para que logo lles pregunten aos seus avós e bisavós por eles, para que as historias revivan de cada vez e nunca se esquezan.

Espectáculo de narración oral con manipulación de obxectos, monicreques e proxeccións.

Dirixido a un público familiar e a nenas e nenos a partir de cinco anos.

Para as proxeccións dos petróglifos requirese escuridade no espazo.

A MOURINDADE

Dirección e interpretación: Raquel Queizás.

Vestiario: Guadalupe Cariño

Cova: Teresa Calvo Romero

Espacio sonoro:

                 Percusión: Félix Rodriguez

                 Arpa: Elena Paz

Audiovisuais: Daniel Piñeiro e Laia Tubio.

Deseño de iluminación: Daniel Piñeiro.

Deseño de cartaz: Daniel Piñeiro

Espectáculo patrocinado pola Deputación Provincial de Pontevedra dentro do seu programa do Ano Patrimonio

O Segredo do tendal

O Segredo do tendal

O segredo do tendal

Historias incríbeis e manipulación de obxectos.

Colgadas no tendal, as letras senten o sol a facerlles cóxegas e bailan unhas coas outras. A roupa tamén quere xogar como elas xogan: as pinzas axudan a un pano a medrar até se converter nunha montaña, unha toalla foxe correndo entre as cordas… ou é un can de palleiro?
É que neste espectáculo que xoga a tensar os límites entre os contacontos, os títeres e a pantomima, e con eles as fronteiras da imaxinación máis alá do escenario, case nada é o que parece.

Grazas a unha técnica de manipulación de panos, inspirada nos mestres das marionetas orientais, o escenario pasa de amosar pezas de roupa secando ao sol a ser o interior dun castelo, un mar poboado por sereas ou a cova dun feroz polbo, gardián dun tesouro.

Inspirado nas lembranzas de moitas tardes escoitando as historias da miña avoa mentres tendiamos a roupa ao sol de agosto, preparei este espectáculo para presentar a tradición oral á nova xeración de nativos dixitais.
Porque… habería máis cousas que contar, pero parece que secou a roupa…

Somos iguais

Somos iguais

Contos pola igualdade

SOMOS IGUAIS

Queliña quere  ser aviadora, gústalle vivir aventuras e contar historias. De pequena estaba farta de escoitar contos de PRINCESAS ROSAS e apoucadas e de PRÍNCIPES AZUIS e insensibles e un día dixo BASTA XA!!!

Puxo o gorro e os anteollos de pilota e foi buscar contos para demostrar que nenas e nenos SOMOS IGUAIS. Sí, igual de valentes e igual de sensibles.

Descubriremos  historias de nenas e nenos (ou animais) que rompen os estereotipos que abundan nos contos; nenas decididas, nenos sensibles. Identificaremos  situacións as que nos temos que enfrontar día a día, na escola, na casa, cos amigos, …onde a violencia ou a agresividade física e verbal pode ter solución grazas a palabra e gozaremos brincando coa imaxinación que nos une.

Dende a nenez pódese previr todo tipo de violencia mediante novos modelos de feminidade e masculinidade rachando así cos roles e estereotipos asignados. 

Desmontemos cos contos eses estereotipos que  dificultan a convivencia pacífica entre nenas  e nenos.

 

AS NENAS

As nenas necesitan outros modelos nos que reflexarse. Dende moi pequenas a sociedade, ensina as nenas que a súa valía  está determinada primordialmente pola súa beleza, o seu rol reproductivo, a súa delgadez, por ser sensibles, cariñosas e obedientes e non pola súa intelixencia , asertividade creatividade e capacidad crítica ou de liderazgo.

 

OS NENOS 

As emociones non son só

cousas de nenas… É moi importante que os nenos  aprendan a expresar tamén de forma axeitada as súas emocións, moitas vetadas como xénero,  que pode rematar sendo unha das sementes de maltrato no futuro. Teñen que sentirse libres para falar sobre iso, para evitar que esa frustración xenere agresividade e violencia : ” os nenos non choran”, ” iso é cousa de nenas”…

 

CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

“As sementes da violencia seméntanse  nos primeiros anos de vida, cultívanse  e desenrólanse  durante a nenez e comezan  a dar os seus froitos malignos na adolescencia”

Precisamos, a través dos contos, mostrar ás nenas e ós nenos outros modelos cos que identificarse, para que vexan que SOMOS IGUAIS; nenas fortes, nenos sensibles. 

Os contos fomentan a empatía. É dicir, a capacidade de poñerse no lugar doutro e identificar as emociones alleas. Os contos son unha gran ferramenta para a coeducación, pero antes de enseñar hábitos, debemos aprender a ser, como dicía  Aristóteles, a nosa mellor versión posible de nós mesmos. Esa é a felicidade. E para alcanzala temos que desaprender, criticarnos, ver e comprender, saber identificar un entorno ou situación violenta tanto no ámbito doméstico, no ámbito escolar como no ámbito persoal. Só así  poderemos cambiar o que non funciona.

Cocorocó

Cocorocó

‘COCOROCÓ’ é un  espectáculo de narración oral no que se empregan obxectos, monicreques, debuxos e interación  co público. 

Pero…quen  canta COCOROCÓ? Unha galiña, pero non unha galiña calquera, non, unha galiña azul. Sí, azul como o ceo, coma o noso mar, unha galiña diferente a todas as demáis. Por iso é perseguida e quere matala  Manolito Listón, o alcalde, porque él di que  unha galiña que en vez de dicir cacaracá di cocorocó, que pon ovos de cores e ten cinco plumas  vermellas na á dereita , “non é unha galiña como debe ser pero… 

Chsss! silencio, é mellor que o conte ela, sí a Galiña Azul.

-Cocorocó!!! 

Así se anuncia cando chega. Quen quere escoitala? 

Non vai soa. Nesta divertida viaxe, acompáñana Leoncio, Ana e Carlos. 

Cocorocó é un berro de loita contra as inxustizas, é un canto que nos fai pensar, respectar e valorar á outra que é diferente a nós para defender a diversidade. 

Ven a Conto

Ven a Conto

Contos para educar a intelixencia emocional.

O sol loce sobre un fermoso ceo violeta. A señora Teresa  almorza galletas sen présa, mentras lembra unha brincadeira de cando era nena. Aldariña prepara a mochila cos libros e o medidor de insulina para ir ao cole axiña . Pedro quedou  durmido co libro pegado ao couquizo…

Comeza o día en vila Conto. Os paxaros libro cantan: “Había unha vez”.

Xogo a que Conto se chama esa vila na que eu moro, onde os paxaros libro me contan historias dos veciños e as veciñas. Historias para vencer a soidade, para resolver conflitos de forma positiva, para gañar amigos e perder inimigos. Todas e todos merecemos unha oportunidade para ser mellores…

Ven a Conto de Raquel Queizás
Ven a Conto de Raquel Queizás
Ven a Conto de Raquel Queizás
Ven a Conto de Raquel Queizás

DATOS TÉCNICOS

Dirección e interpretación: Raquel Queizás

Monicreques de papel: Raquel Queizás e Aldara Piñeiro

Escenografía e deseño do cartaz: Juan Juste (Supervillano)

Espacio sonoro: Daniel Piñeiro

Duración do espectáculo: 45m.

Montaxe: 60m. Desmontaxe: 30m

Idade recomendada do público: de 3 a 11 anos, familiar.

X